Umowa


Zmiany w obszarze przepisów dotyczących umów w sprawie zamówień publicznych (dalej „umowa”) mają zasadniczo trzy cele:

Ograniczenie negatywnego zjawiska wskazanego w Koncepcji prawa zamówień publicznych, tj. zbyt jednostronnego kształtowania postanowień umów przez zamawiających.

Kierując się często uproszczonym postrzeganiem interesu zamawiającego, postanowienia umów zawierają rozwiązania nazbyt restrykcyjne i nieproporcjonalne do rodzaju i wartości zamówienia publicznego (np. z zakresu wysokości i kategorii zastrzeganych kar umownych, przerzucanie odpowiedzialności za większość ryzyk na wykonawców, nieuwzględnianie okoliczności związanych z trudnymi do oszacowania gwałtownymi zmianami rynkowymi). Paradoksalnym skutkiem takiego działania jest niekorzystny wpływ na efektywność wydatkowania środków publicznych, przez wyższe ceny wskazywane przez wykonawców uwzględniające koszt nieproporcjonalnego ryzyka po ich stronie, a także zmniejszanie konkurencyjności postępowań, przez rezygnację potencjalnych wykonawców z udziału w postępowaniach o udzielenia zamówienia publicznego ( wskazane okoliczności, mają swój udział w obserwowanym zjawisku zmniejszania się średniej liczby ofert w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego. W zamówieniach o wartości poniżej progów unijnych, średnia liczba ofert wyniosła w 2017 r. 2,38 (w 2016 r. – 2,87), w zamówieniach o wartościach powyżej progów unijnych średnia ta wyniosła 2,23 (w 2016 r. – 2,51) – patrz: Sprawozdanie Prezesa Urzędu Zamówień Publicznych o funkcjonowaniu systemu zamówień publicznych w 2017 r.).  Kluczowymi rozwiązaniami, które mają zniwelować rzeczone zjawisko nadmiernej jednostronności umów to zwłaszcza: wyraźne wskazanie  zakazanych postanowień umownych, obligatoryjne postanowienia umowy w zakresie zmiany wynagrodzenia, płatności częściowych, czy zaliczek, zmiany w zakresie określania maksymalnej wysokości zabezpieczenia należytego wykonania umowy.

Drugim celem jest wzmocnienie regulacji dotyczących fazy wykonania i ewaluacji umowy w sprawie zamówienia publicznego. Oczywistym jest, że zawarcie umowy nie jest celem w samym w sobie, celem tym jest należyte wykonanie zamówienia publicznego z poszanowaniem interesów stron umowy. Urzeczywistnieniu tego celu ma służyć wyraźne wyartykułowanie zasady współdziałania zamawiającego i wykonawcy przy wykonaniu umowy, w celu należytej realizacji zamówienia publicznego (art. 431 projektu ustawy). Nową instytucją jest wprowadzenie obowiązku przygotowania raportu z realizacji zamówienia, w którym zamawiający dokona ewaluacji realizacji umowy – w określonych w ustawie przypadkach.

Trzecim celem zmian w obszarze regulacji umów jest zwiększenie ich przejrzystości, przez zebranie przepisów dotyczących umów obecnie rozproszonych w wielu miejscach ustawy w jednym dziale, a także nową redakcję przepisów, których stosowanie było utrudnione (np. przepis dotyczący zmian umowy).

Rozwiązania szczegółowe

a)     Klauzule abuzywne

W art. 433 projektu ustawy wyraźnie wskazuje się katalog abuzywnych klauzul. W dalszym ciągu do umów w sprawie zamówienia publicznego, w zakresie nieuregulowanym niniejszą ustawą zastosowania znajduje Kodeks cywilny. Jednak specyfika kształtowania treści umowy, która de facto jest narzucana jest przez zamawiającego,  wymaga wzmocnienia kwestii bardziej proporcjonalnego podejścia do praw i obowiązków stron.

Skutkiem przepisu jest jasna dyrektywa dla zamawiających, aby nie przerzucać wszystkich ryzyk realizacji zamówienia na wykonawcę. Nie ma  to na celu uniemożliwienia zamawiającym ukształtowania treści umowy w sposób uzasadniony specyfiką, rodzajem, wartością, sprawną realizacją zamówienia, a jedynie eliminacje postanowień umowy rażąco naruszających interesy wykonawców. Wykonawcy mający zastrzeżenia do zaproponowanych postanowień umownych będą mogli je zweryfikować przez skorzystanie w tym zakresie z odwołania do KIO.

b)     Postanowienia obowiązkowe umów

W art. 436 projektu ustawy wskazuje się postanowienia, które obligatoryjnie powinna zawierać każda umowa, takie jak kwestie terminu jej wykonania oraz warunków płatności czy limitowanie kar umownych. Nowym rozwiązaniem jest wyraźne zobligowanie zamawiających do określenia terminu wykonania umowy, w jednostkach czasu (dniach, tygodniach, latach), chyba że wskazanie daty wykonania umowy jest uzasadnione obiektywną przyczyną, niezależną od zamawiającego np. w przypadku projektów finansowanych ze środków UE.

W pkt 4 tego artykułu wskazuje się postanowienia obligatoryjne w umowie zawartej na okres dłuższy niż 12 miesięcy, tj. karę umowną dla wykonawcy, którego wynagrodzenie zostało zwaloryzowane, za brak dalszej waloryzacji podwykonawców, a także klauzule dotyczą zwiększenia wynagrodzenia wykonawcy o równowartość wzrostu danin publicznoprawnych nakładanych na wykonawcę w związku z wykonywaniem umowy.

c)     Obligatoryjna klauzula dotycząca zmiany wysokości wynagrodzenia

W art. 439 ust. 1 projektu ustawy wprowadza się obowiązek zawarcia w umowie, której przedmiotem są roboty budowlane lub usługi, zawartej na okres dłuższy niż 12 miesięcy, postanowień o zasadach wprowadzenia zmian wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy w przypadku zmiany cen materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia. Mając świadomość ogromnego zróżnicowania poszczególnych umów, z uwagi chociażby na wielkość, czy przedmiot zamówienia, przepis ustawowy nie może być nadmiernie kazuistyczny. W ramach tego obowiązku poszczególni zamawiający mają swobodę, oczywiście z poszanowaniem ustawowych zasad określających relacje między stronami, w ukształtowaniu klauzuli waloryzacyjnej uwzględniającej specyfikę danego zamówienia.

W ust. 2 tego artykułu zostały wskazane obligatoryjne elementy z jakich ma się składać postanowienie waloryzacyjne:

1)         poziom zmiany cen materiałów lub kosztów, uprawniających stronę do żądania zmiany wynagrodzenia, przy czym ustawa nie określa żadnego minimalnego progu w tym zakresie i możliwe jest waloryzowanie wynagrodzenia od nawet zerowego poziomu. Postanowienie ma wskazać początkowy termin ustalenia zmiany wynagrodzenia, który będzie początkowym punktem odniesienia.

2)         sposób ustalenia zmiany wynagrodzenia z użyciem odesłania do wskaźnika zmiany cen materiałów lub kosztów, w szczególności wskaźnika ogłaszanego w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Sposób ustalenia zmiany wynagrodzenia może zostać określony również przez wskazanie innej podstawy, w szczególności wykazu rodzajów materiałów lub kosztów.

3)         sposób określenia wpływu zmiany ceny na koszty wykonania zamówienia oraz okresów, w których może następować zmiana wynagrodzenia wykonawcy. Zamawiający określi zatem, jak wyliczona zgodnie z pkt 2 powyżej zmiana ceny wpłynęła na sytuację wykonawcy i jak obliczyć w związku z tym jego nowe wynagrodzenie.

4)         maksymalną wartość zmiany wynagrodzenia, jaką dopuszcza zamawiający w efekcie zastosowania postanowienia.

Wskazane obligatoryjne elementy klauzuli waloryzacyjnej mają pomóc zamawiającym przy konstruowaniu skutecznych i jasnych postanowień umownych. Zamawiający wprowadzając do umowy odpowiednią klauzulę ma pozostawioną swobodę określenia jej elementów, mając na względzie w szczególności: specyfikę zamówienia (np. w zakresie jakie elementy materiałów i kosztów są kluczowe i w praktyce podlegają dużym wahaniom), dostępność wiarygodnych i aktualizowanych podstaw ustalenia zmiany ceny (np. odpowiednie wskaźniki Prezesa GUS), planowane możliwości finansowe zamawiającego co do przewidywanych zmian wynagrodzenia.

W ust. 3 tego artykułu wskazuje się, sposób obliczania początkowego terminu zmiany wynagrodzenia, jeśli do zawarcia umowy doszło po upływie 180 dni od dnia terminu składania ofert. W takiej sytuacji w celu ustalenia zmiany wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy oblicza się różnicę między średnią ceną materiałów lub kosztów obowiązującą w dniu otwarcia ofert, a ceną materiałów lub poniesienia kosztów przez wykonawcę obowiązującą w dniu otwarcia ofert. Zasadą jest, że to zamawiający określa początkowy termin ustalenia zmiany wynagrodzenia zgodnie z ust. 2 pkt 1, w praktyce ust. 3 wyznacza granice tej swobody jeśli postępowanie przedłuża się. Rozwiązanie z ust. 3 znajdzie obligatoryjne zastosowanie we wskazanych tam okolicznościach przedłużającego się postępowania, gdy przewidziana przez zamawiającego klauzula wskazuje późniejszy termin początkowy ustalenia zmiany wynagrodzenia.

Wyraźnie wskazuje się, że przez zmianę cen materiałów lub kosztów rozumie się jej wzrost jak i jej obniżenie, co za tym idzie zastosowanie klauzuli waloryzacyjnej będzie powodowało odpowiednie zwiększenie lub zmniejszenie wynagrodzenia. Takie rozwiązanie powoduje równe rozłożenie ryzyk pomiędzy strony w zakresie kierunków możliwej waloryzacji.

W ust. 5 nakłada się na wykonawcę, którego wynagrodzenie zostało zwaloryzowane zgodnie z tym artykułem, zobowiązanie do zmiany wynagrodzenia przysługującego podwykonawcy, z którym zawarł umowę, w zakresie odpowiadającym zmianom cen materiałów i kosztów zobowiązania podwykonawcy. Powstanie ww. zobowiązania zostało jednak uzależnione od łącznego spełniania wskazanych przesłanek.

Zgodnie z art. 440 projektu ustawy, przepisy dotyczące obligatoryjnych postanowień o zasadach wprowadzania zmiany wynagrodzenia (art. 439 ust. 2-4 projektu ustawy) stosuje się również w przypadku gdy zamawiający przewiduje takie postanowienie przy innych umowach, np. zawartych na krótszy niż 12 miesięcy okres, albo w przypadku umów na dostawę.

d)     Prawo opcji

Art. 441 projektu ustawy wskazuje przesłanki umożliwiające zamawiającemu skorzystanie z prawa opcji. Będzie to możliwe, jeżeli dokumenty postępowania wskażą jednoznacznie: rodzaj i zakres opcji, warunki skorzystania z opcji. Dodatkowo przewidziane opcje nie mogą modyfikować ogólnego charakteru umowy, a więc na przykład zupełnie zmieniać jej przedmiotu, np. z umowy na roboty budowlane tworzyć umowy na dostawę. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, czynności dokonane z naruszeniem wskazanych wyżej przesłanej podlegają unieważnieniu.

e)     Zaliczki i wypłata wynagrodzenia w częściach

Odnośnie regulacji dotyczących zaliczek i wypłatę wynagrodzenia w częściach, w art. 443 projektu ustawy, wprowadza się obowiązek wypłaty wynagrodzenia w częściach, po wykonaniu części umowy, lub udzielenia zaliczki, w przypadku umów zawieranych na okres dłuższy niż 12 miesięcy. Obowiązek ten będzie więc teraz dotyczył wszystkich kategorii umów zawartych na okres dłuższy niż 12 miesięcy, a nie tylko umów na roboty budowlane. Rozwiązania takie powinno poprawić płynność finansową wykonawców, obniżyć po ich stronie koszty realizacji umowy w zakresie konieczności pozyskiwania finansowania, a w konsekwencji przełożyć się na kwestie konkurencyjności, atrakcyjności ubiegania się o zamówienia publiczne szerszej grupy wykonawców.

Projektowane przepisy znoszą również obecnie obowiązujące ograniczenia w zakresie możliwości przewidzenia zaliczki jeżeli wykonawca został wybrany w trybie negocjacji bez ogłoszenia lub zamówienia z wolnej ręki.

f)       Zasady odpowiedzialności wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego

Wykonawcy wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego, tak jak obecnie, będą ponosili solidarną odpowiedzialność za wykonanie umowy (art. 445 ust. 1 projektu ustawy).

W celu zachęcenia wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia publicznego - szczególnie z sektora MŚP - do udziału w postępowaniach, których przedmiotem jest nabycie innowacyjnego produktu, usługi lub roboty budowlanej, udzielonego w trybie partnerstwa innowacyjnego powyższa zasada solidarnej odpowiedzialności wykonawców za wykonanie umowy nie znajdzie zastosowania. Celem powyższej zmiany jest takie ukształtowanie odpowiedzialności wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia za wykonanie umowy, żeby każdy z członków konsorcjum ponosił odpowiedzialność tylko za tę część umowy, którą rzeczywiście wykonuje. W takim przypadku wykonawca (konsorcjant) odpowiedzialny za fazę badawczo-rozwojową partnerstwa nie będzie ponosił odpowiedzialności za fazę wytworzenia, produkcji seryjnej itp., za którą odpowiedzialny będzie inny konsorcjant i odwrotnie.

g)     Raport z realizacji zamówienia

Nową instytucją jest raport z realizacji zamówienia przewidziany w art. 446 projektu ustawy, który ma na celu zobligowanie zamawiających w przypadku zamówień, których realizacja napotkała określone trudności, do dokonania oceny realizacji takiego zamówienia. Celem tego nowego obowiązku po stronie zamawiających jest zwiększenie efektywności wydatkowania środków publicznych dzięki należycie przeprowadzonej ewaluacji realizacji umowy. Dzięki przeanalizowaniu treści umowy oraz sposobu jej realizacji, zamawiający może wdrożyć zmiany w odniesieniu do zamówień podobnego typu w przyszłości. Obecnie, praktyka ta nie jest dostatecznie wykorzystywana jako narzędzie do poprawiania jakości realizacji zamówień, co prowadzi do powielania generujących problemy rozwiązań. W wielu przypadkach zamawiający mimo pojawienia się problemów na etapie realizacji umowy wykorzystują nadal analogiczną dokumentację przetargową, która w kolejnych zamówieniach może sprawiać podobne trudności w należytej realizacji zamówień.

W ust. 1 art. 446 projektu ustawy wskazuje przypadki, w których zamawiający sporządza raport, obejmujące sytuacje związane z określonym zwiększeniem kwoty wydatkowanej na wynagrodzenie, naliczeniem kary umownej, znaczących opóźnień lub odstąpienia od umowy przez, którąś ze stron.

Przepis określa również elementy, które ma zawierać raport, a także termin w jakim ma on zostać sporządzony.

h)     Zabezpieczenie należytego wykonania umowy

Przepisy dotyczące zabezpieczenia należytego wykonania umowy w ustawie, co do zasady, są zbieżne z dotychczasowymi rozwiązaniami. Zmiana w tym zakresie dotyczy maksymalnej wysokości zabezpieczenia, jaką może ustalić zamawiający, która obecnie wynosi maksymalnie 10% ceny całkowitej podanej w ofercie. W praktyce wielu zamawiających wymaga zabezpieczenia w takiej wysokości, choć nie zawsze taka wysokość zabezpieczenia jest uzasadniona specyfiką zamówienia.

W art. 452 ust. 2 projektu ustawy ustala się zasadę, że zabezpieczenie ustala się w wysokości nieprzekraczającej 5% ceny całkowitej podanej w ofercie albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy. W kolejnym ustępie przewiduje się, ze zamawiający może ustalić takie zabezpieczenie w wysokości większej niż wskazana w ust. 2, jednak nieprzekraczającej 10% takiej ceny albo maksymalnej wartości nominalnej zobowiązania zamawiającego wynikającego z umowy, jeżeli jest to uzasadnione przedmiotem zamówienia lub wystąpieniem ryzyka związanego z realizacją zamówienia publicznego, co zamawiający opisał w SWZ lub innych dokumentach zamówienia.

Celem tej zmiany jest bardziej świadome określanie przez zamawiających wysokości zabezpieczenia należytego wykonania umowy, w efekcie czego w wielu przypadkach niższe zabezpieczenia pozytywnie wpłyną na płynność finansową wykonawców.

i)       Zmiana umowy

Projektowane regulacje dotyczące zmian umowy w sprawie zamówienia publicznego są odzwierciedleniem przepisów art. 72 dyrektywy klasycznej oraz art. 89 dyrektywy sektorowej. Przepisy dyrektyw uwzględniają orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące (nie)dopuszczalności zmian zawartej umowy w sprawie zamówienia publicznego (por. orzeczenia w sprawach C-337/98, Komisja przeciwko Francji, C-454/06, pressetext, C-160/08, Komisja przeciwko Niemcom, C-91/08, Wall AG, C-549/14, Finn Frogne A/S). Z orzecznictwa tego wynika, że zmiana umowy w sprawie zamówienia publicznego w trakcie jej obowiązywania jest co do zasady niedopuszczalna, jeżeli nie została poprzedzona przeprowadzeniem nowego postępowania o udzielenie zamówienia. Warunki umowy stanowią bowiem wynik przetargu lub innej procedury ofertowo-eliminacyjnej. Ich późniejsza zmiana może prowadzić do wypaczenia tego wyniku oraz naruszenia zasad uczciwej konkurencji, równego traktowania i przejrzystości.

Przepisy określające przypadki, w których wyjątkowo dopuszczalne są zmiany umowy bez przeprowadzenia nowego postępowania, zostały przeredagowanea, aby w jaśniejszy sposób oddać zakres dopuszczalnych zmian umowy określonych w prawie unijnym i nie zawierają merytorycznych zmian w stosunku do obowiązujących rozwiązań. Przypadki te można podzielić na cztery kategorie:

1) zmiany, które nie mają istotnego wpływu na konkurencję (art. 454 ust. 1 w zw. z ust. 2 projektu ustawy);

2) zmiany, które zostały z góry przewidziane w ogłoszeniu o zamówieniu lub dokumentach zamówienia (art. 455 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a projektu ustawy);

3) zmiany, które zostały uznane przez projektodawcę za merytorycznie uzasadnione (art. 455 ust. 1 pkt 2 lit. b i c, pkt 3 i 4 projektu ustawy);

4) zmiany, których wartość nie przekracza progu bagatelności (art. 455 ust. 2 projektu ustawy).

 Już z powyższego wyliczenia wynika, że zmianą umowy w rozumieniu projektowanych przepisów jest nie tylko modyfikacja będąca następstwem złożenia przez strony zgodnych oświadczeń woli co do nowego ukształtowania treści łączącego je stosunku, ale również zmiana z góry przewidziana w pierwotnej umowie, nawet jeżeli – tak jak w przypadku klauzuli automatycznej waloryzacji – następuje automatycznie, bez konieczności złożenia oświadczenia woli przez którąkolwiek ze stron.

Przepis art. 454 ust. 1 projektu ustawy ustanawia zasadę, że nowe postępowanie o udzielenie zamówienia wymagane jest w przypadku istotnych zmian w pierwotnej umowie. Z zasady tej wynika jednocześnie dopuszczalność zmian nieistotnych. Pojęcie „istotnej zmiany umowy” zostało zdefiniowane ustawowo w zdaniu wprowadzającym do wyliczenia w art. 454 ust. 2 projektu ustawy. Są to zmiany, które powodują, że charakter umowy zmienia się w sposób istotny w stosunku do pierwotnej umowy. Jak wynika z motywu 107 akapit pierwszy dyrektywy klasycznej chodzi o zmiany, które wskazują na zamiar stron dotyczący renegocjowania istotnych warunków umowy. Ma to miejsce w szczególności w sytuacji, gdy zmienione warunki miałyby wpływ na wynik postępowania, gdyby zostały uwzględnione w pierwotnym zamówieniu. Przepis art. 454 ust. 2 zawiera również przykładowy („w szczególności”) katalog zmian, które zostały uznane przez projektodawcę za istotne. Katalog nie jest wyczerpujący. Również inne przypadki zmian mogą być uznane za istotne, jeżeli spełnione są ogólne kryteria definicji „istotnej zamiany umowy”.

W art. 455 projektu ustawy zostały wymienione przypadki zmian umowy inne niż nieistotne zmiany umowy, które nie wymagają przeprowadzenia nowego postępowania. W dotychczasowej praktyce szczególne wątpliwości budzi uregulowany w art. 455 ust. 1 pkt 2 lit. c projektu ustawy przypadek zmiany umowy polegający na zastąpieniu dotychczasowego wykonawcy nowym wykonawcą w wyniku przejęcia przez zamawiającego zobowiązań wykonawcy względem podwykonawców. Przepis art. 144 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy Pzp nie wskazuje do jakiej sytuacji przejęcia zobowiązań wykonawcy względem podwykonawców się odnosi i jakie są konsekwencje jego zastosowania, w szczególności czy na jego podstawie dopuszczalna jest zmiana strony umowy z wykonawcy na podwykonawcę. Przepis art. 144 ust. 1 pkt 4 lit. c obecnie obowiązującej ustawy wdrażał art. 72 ust. 1 lit. d ppkt iii dyrektywy klasycznej. Ten ostatni nie dotyczy zmiany stron umowy. Reguluje jedynie sytuację przejęcia przez zamawiającego zobowiązania głównego wykonawcy względem jego podwykonawców w zakresie płatności wynagrodzenia, na co wskazuje zawarte w nim odesłanie do art. 71 ust. 3 dyrektywy klasycznej. Art. 71 ust. 3 dyrektywy klasycznej zezwala zamawiającemu wyłącznie na dokonanie bezpośredniej zapłaty wynagrodzenia należnego podwykonawcy z tytułu wykonanych przez niego usług, dostaw lub robót budowlanych. W art. 72 ust. 1 lit. d ppkt iii dyrektywy klasycznej chodzi więc o doprecyzowanie, że w przypadku przejęcia zobowiązań głównego wykonawcy względem podwykonawców w związku z dokonywaniem bezpośrednich płatności na rzecz podwykonawców nie dochodzi do zmiany umowy, która wymagałaby przeprowadzenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia. Przy uwzględnieniu wykładani proeuropejskiej należy dojść do wniosku, że zmiana strony umowy z wykonawcy na podwykonawcę nie jest objęta zwolnieniem z obowiązku przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, o ile nie została z góry przewidziana w warunkach zamówienia. Celem usunięcia powyższych wątpliwości w art. 455 ust. 1 pkt 2 lit. c projektu ustawy doprecyzowano, że dotyczy on sytuacji przejęcia przez zamawiającego zobowiązań wykonawcy zamówienia na roboty budowalne względem jego podwykonawców wyłącznie w przypadku bezpośredniej zapłaty wymagalnego wynagrodzenia przysługującego podwykonawcy spowodowanej uchyleniem się od obowiązku zapłaty przez wykonawcę. Dopuszczalny przypadek zmiany umowy odnosi się więc do zmiany struktury podmiotowej w zakresie rozliczania kontraktu na roboty budowlane, a nie do całkowitej zmiany strony umowy z wykonawcy na podwykonawcę. Projektowany przepis art. 455 ust. 1 pkt 2 lit. c nie stwarza więc możliwości bezprzetargowego udzielenia zamówienia dotychczasowemu podwykonawcy w przypadku rozwiązania umowy z wykonawcą lub wykonania zastępczego.

j)       Odstąpienie od umowy oraz jej unieważnienie

Przepisy dotyczące odstąpienia od umowy oraz jej unieważnienia zasadniczo zostały zmienione jedynie w zakresie doprecyzowań mających na celu uniknięcia wątpliwości, co do zgodności polskich przepisów z prawem unijnym.

Jako okoliczność, w której umowa podlega unieważnieniu wskazano w art. 457 ust. 1 pkt 1 projektu ustawy sytuację, gdy zamawiający z naruszeniem przepisów ustawy udzielił zamówienia bez uprzedniego zamieszczenia ogłoszenia w Biuletynie Zamówień Publicznych albo bez uprzedniego przekazania ogłoszenia Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej. Zmiana ta ma na celu objęcie zakresem przepisu przypadków tzw. bezpośredniego udzielenia zamówienia, tj. bez żadnego trybu przewidzianego ustawą, np. pod pretekstem, że podlega ono wyłączeniu spod ustawy lub stanowi nieistotną zmianę umowy.

k)     Podwykonawstwo

W rozdziale Podwykonawcy zostały zebrane dotychczas rozproszone przepisy dotyczące zagadnienia podwykonawstwa.

Celem poprawy sytuacji podwykonawców dodaje się w art. 463 projektu ustawy przepis zakazujący wykonawców zawierania w ich umowach o podwykonawstwo postanowień mniej korzystnych dla podwykonawców, od rozwiązań z umów między zamawiającym a wykonawcom, w zakresie kar umownych oraz warunków zapłaty wynagrodzenia.



stat4u