Postępowanie skargowe


Strony oraz uczestnicy postępowania odwoławczego mogą złożyć skargę do sądu na orzeczenie Izby oraz postanowienie Prezesa Izby, o którym mowa w art. 519 ust. 1 projektu ustawy. Szczegółowe regulacje w tej materii są zawarte w art. 579-590 projektu ustawy.

Jeżeli przepisy ustawy nie będą stanowiły inaczej, do postępowania toczącego się wskutek wniesienia skargi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego o apelacji.

Do rozpoznania skargi będzie wyłącznie właściwy Sąd Okręgowy w Warszawie – sąd zamówień publicznych (art. 580 ust. 1 projektu ustawy). Jeden sąd wyspecjalizowany i powołany do rozpoznawania skarg z zakresu zamówień publicznych ma przyczynić się do skrócenia czasu rozpoznawania spraw oraz zapewniania jakości orzeczeń sądowych na najwyższym poziomie.

Zgodnie z art. 580 ust. 2 projektu ustawy skargę składa się za pośrednictwem Prezesa Izby w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia Izby lub Prezesa Izby, przesyłając jednocześnie jej odpis przeciwnikowi skargi. Dłuższy termin na złożenie skargi (obecnie jest to 7 dni) ma na celu zwiększenie dla stron gwarancji merytorycznej analizy orzeczenia Izby oraz przygotowania się do sporządzenia skargi, co może przełożyć się na sprawniejsze przeprowadzenie postępowania przed sądem. Złożenie skargi w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy. – Prawo pocztowe jest równoznaczne z jej wniesieniem.

Prezes Izby ma obowiązek przekazać skargę wraz z aktami postępowania odwoławczego do sądu zamówień publicznych, w terminie 7 dni od dnia jej otrzymania.

W terminie 30 dni od dnia wydania orzeczenia skargę może wnieść także Prezes Urzędu. Prezes Urzędu może także przystąpić do toczącego się postępowania. Również dłuższy termin dla Prezesa Urzędu na złożenie skargi na w zamierzeniu projektodawcy przyczynić się do lepszego przygotowania się strony skarżącej do postępowania. Do czynności podejmowanych przez Prezesa Urzędu stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego o prokuratorze.

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości czy w części, przytoczenie zarzutów, zwięzłe ich uzasadnienie, wskazanie dowodów, a także wniosek o uchylenie orzeczenia lub o zmianę orzeczenia w całości lub w części z zaznaczeniem zakresu żądanej zmiany.

W postępowaniu toczącym się na skutek wniesienia skargi nie można rozszerzyć żądania odwołania ani występować z nowymi żądaniami. Także sąd nie może orzekać co do zarzutów, które nie były przedmiotem odwołania.

Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu lub niedopuszczalną z innych przyczyn, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie.

Jeżeli strona lub interwenient nie dokonał w terminie czynności procesowej nie ze swojej winy, sąd na jej wniosek przywraca termin. Postanowienie w tej sprawie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności procesowej.

Ciężar dowodu, że oferta nie zawiera rażąco niskiej ceny, spoczywa na:

1)     wykonawcy, który ją złożył, jeżeli jest stroną postępowania albo interwenientem;

2)     zamawiającym, jeżeli wykonawca, który złożył ofertę, nie jest stroną postępowania albo interwenientem. Rozwiązanie to jest analogiczne jak w przypadku postępowania odwoławczego.

Sąd jest zobligowany rozpoznać sprawę niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 1 miesiąca od dnia wpływu skargi do sądu.

Jeżeli skarga jest bezzasadna sąd oddala ją wyrokiem.

W przypadku natomiast uwzględnienia skargi sąd zmienia zaskarżone orzeczenie i orzeka wyrokiem co do istoty sprawy, a w pozostałych sprawach wydaje postanowienie. Przepisy regulujące postępowania odwoławczego stosuje się odpowiednio. Przepisu art. 386 § 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego nie stosuje się.

Jeżeli odwołanie zostaje odrzucone albo zachodzi podstawa do umorzenia postępowania, sąd uchyla wyrok lub zmienia postanowienie oraz odrzuca odwołanie lub umarza postępowanie.

Strony ponoszą koszty postępowania stosownie do jego wyniku. Określając wysokość kosztów w treści orzeczenia, sąd uwzględnia także koszty poniesione przez strony w związku z rozpoznaniem odwołania.

Od wyroku sądu lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego. Skargę kasacyjną może wnieść strona oraz Prezes Urzędu. Interwenient będzie uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej na takich samych zasadach jakie dotychczas wyrażono na gruncie ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Przyznanie Prezesowi Urzędu uprawnienia do wniesienia skargi kasacyjnej ma na celu zagwarantowanie praworządności i ochrony prawnej przed nieprawidłowościami podmiotów związanych z zamówieniami publicznymi. Z uwagi na wysoki poziom specjalizacji dziedziny zamówień publicznych - podmiot kształtujący i stojący na straży przestrzegania reguł zamówień publicznych wypełni tę rolę najlepiej.

Do skargi kasacyjnej z zamówień publicznych stosuje się przepisy części pierwszej  księgi pierwszej tytułu VI działu Va ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Do czynności podejmowanych przez Prezesa Urzędu natomiast stosuje się odpowiednio przepisy o Prokuratorze Generalnym, określone części pierwszej księgi pierwszej tytułu VI działu Va ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego. Oznacza to, że wszystkie przesłanki i reguły związane ze skargą kasacyjną znajdą zastosowanie także w tym przypadku.


stat4u